The New Game

American dominance is being challenged

ACONTINENT separates the blood-soaked battlefields of Syria from the reefs and shoals that litter the South China Sea. In their different ways, however, both places are witnessing the most significant shift in great-power relations since the collapse of the Soviet Union.

In Syria, for the first time since the cold war, Russia has deployed its forces far from home to quell a revolution and support a client regime. In the waters between Vietnam and the Philippines, America will soon signal that it does not recognise China’s territorial claims over a host of outcrops and reefs by exercising its right to sail within the 12-mile maritime limit that a sovereign state controls.

For the past 25 years America has utterly dominated great-power politics. Increasingly, it lives in a contested world. The new game with Russia and China that is unfolding in Syria and the South China Sea is a taste of the struggle ahead.

Facts on the ground

As ever, that struggle is being fought partly in terms of raw power. Vladimir Putin has intervened in Syria to tamp down jihadism and to bolster his own standing at home. But he also means to show that, unlike America, Russia can be trusted to get things done in the Middle East and win friends by, for example, offering Iraq an alternative to the United States (seearticle). Lest anyone presume with John McCain, an American senator, that Russia is just “a gas station masquerading as a country”, Mr Putin intends to prove that Russia possesses resolve, as well as crack troops and cruise missiles.

The struggle is also over legitimacy. Mr Putin wants to discredit America’s stewardship of the international order. America argues that popular discontent and the Syrian regime’s abuses of human rights disqualify the president, Bashar al-Assad, from power. Mr Putin wants to play down human rights, which he sees as a licence for the West to interfere in sovereign countries—including, if he ever had to impose a brutal crackdown, in Russia itself.  

Power and legitimacy are no less at play in the South China Sea, a thoroughfare for much of the world’s seaborne trade. Many of its islands, reefs and sandbanks are subject to overlapping claims. Yet China insists that its case should prevail, and is imposing its own claim by using landfill and by putting down airstrips and garrisons.

This is partly an assertion of rapidly growing naval might: China is creating islands because it can. Occupying them fits into its strategy of dominating the seas well beyond its coast. Twenty years ago American warships sailed there with impunity; today they find themselves in potentially hostile waters. But a principle is at stake, too. America does not take a view on who owns the islands, but it does insist that China should establish its claims through negotiation or international arbitration. China is asserting that in its region, for the island disputes as in other things, it now sets the rules.

Nobody should wonder that America’s pre-eminence is being contested. After the Soviet collapse the absolute global supremacy of the United States sometimes began to seem normal. In fact, its dominance reached such heights only because Russia was reeling and China was still emerging from the chaos and depredations that had so diminished it in the 20th century. Even today, America remains the only country able to project power right across the globe. (As we have recently argued, its sway over the financial system is still growing.)

There is nevertheless reason to worry. The reassertion of Russian power spells trouble. It has already led to the annexation of Crimea and the invasion of eastern Ukraine—both breaches of the very same international law that Mr Putin says he upholds in Syria. Barack Obama, America’s president, takes comfort from Russia’s weak economy and the emigration of some of its best people. But a declining nuclear-armed former superpower can cause a lot of harm.

Relations between China and America are more important—and even harder to manage. For the sake of peace and prosperity, the two must be able to work together. And yet their dealings are inevitably plagued by rivalry and mistrust. Because every transaction risks becoming a test of which one calls the shots, antagonism is never far below the surface.

American foreign policy has not yet adjusted to this contested world. For the past three presidents, policy has chiefly involved the export of American values—although, to the countries on the receiving end, that sometimes felt like an imposition. The idea was that countries would inevitably gravitate towards democracy, markets and human rights. Optimists thought that even China was heading in that direction.

Still worth it

That notion has suffered, first in Iraq and Afghanistan and now the wider Middle East. Liberation has not brought stability. Democracy has not taken root. Mr Obama has seemed to conclude that America should pull back. In Libya he led from behind; in Syria he has held off. As a result, he has ceded Russia the initiative in the Middle East for the first time since the 1970s.

All those, like this newspaper, who still see democracy and markets as the route to peace and prosperity hope that America will be more willing to lead. Mr Obama’s wish that other countries should share responsibility for the system of international law and human rights will work only if his country sets the agenda and takes the initiative—as it did with Iran’s nuclear programme. The new game will involve tough diplomacy and the occasional judicious application of force.

America still has resources other powers lack. Foremost is its web of alliances, including NATO. Whereas Mr Obama sometimes behaves as if alliances are transactional, they need solid foundations. America’s military power is unmatched, but it is hindered by pork-barrel politics and automatic cuts mandated by Congress. These spring from the biggest brake on American leadership: dysfunctional politics in Washington. That is not just a poor advertisement for democracy; it also stymies America’s interest. In the new game it is something that the United States—and the world—can ill afford.

πηγή: 

14 λόγοι που κάνουν το Android καλύτερο από το iPhone

 Η Apple παρουσίασε τα νέα iPhone στις 9 Σεπτεμβρίου και τώρα βρίσκεται στην οικεία κατάσταση να προσπαθεί να ανταπεξέρθει στη ζήτηση που η ίδια για ακόμη μία φορά δεν είχε προβλέψει, κυρίως στις ΗΠΑ.

Οι ουρές στα καταστήματα δε, όταν προβάλλονται από τα μέσα μπορεί να οδηγήσουν σε αύξηση της ζήτησης μέσω δημιουργίας εντυπώσεων ότι ένα προϊόν είναι ιδιαίτερα επιθυμητό.

Παράλληλα, η Apple διέθεσε το iOS 9 και μετά από μία εβδομάδα το διορθωτικό update σε iOS 9.0.1.

Όπως γράφουμε και στην εισαγωγή, πέρα από τις επιδόσεις του εκάστοτε τμήματος marketing, παραθέτουμε 10 λόγους που κάνουν ένα Android smartphone καλύτερη επιλογή από εκείνη ενός iPhone.

Android vs iPhone

1. Η επιλογή ενός Android smartphone γίνεται μέσα από μία μεγάλη ποικιλία συσκευών. Ο χρήστης μπορεί να επιλέξει την κατάλληλη για αυτόν, ανάμεσα από πολλές προτάσεις, με διαφορετικές δυνατότητες η κάθε μία.
2. Οι συσκευές Android μπορούν να είναι πολύ υψηλού κόστους για εκείνον που έχει τα χρήματα, ενώ λύσεις θα βρει ακόμη και εκείνος που θέλει να διαθέσει ακόμη και μικρό πόσο, είτε για κύρια, είτε για δεύτερη συσκευή.

   
3. Το customization ενός iPhone δεν μπορεί να φτάσει τα επίπεδα ενός Android, τόσο σε ό,τι αφορά το σύστημα αρχείων, όσο και την προσθήκη widget ή αφαίρεση app από την home screen.

   
4. Κορυφαία Android smartphone επιτρέπουν την ταυτόχρονη λειτουργία και χρήση πολλαπλών app σε διαφορετικά παράθυρα.

   

   Android vs iPhone taskbar
5. Στα Android smartphone ο χρήστης μπορεί να λαμβάνει πλούσια πληροφόρηση και ειδοποιήσεις στο άνω μέρος της οθόνης [taskbar].

   

   Micro-USB [αριστερά] και Lightning
6. Τα Android smartphone φορτίζουν μέσω βύσματος micro-USB, το οποίο βρίσκει κάποιος σχεδόν οπουδήποτε. Τo iPhone φορτίζουν μόνο μέσω του αποκλειστικού καλωδίου «Lightning» της Apple.

   

7. Στα περισσότερα Android smartphone ο χρήστης μπορεί να επεκτείνει τον αποθηκευτικό χώρο του τηλεφώνου, αλλά και να αφαιρέσει επιτόπου τα δεδομένα του με χρήση microSD. Στο iPhone υπάρχει ο περιορισμός στην ενσωματωμένη μνήμη.
8. Στα περισσότερα Android smartphone ο χρήστης μπορεί να αφαιρέσει και να αλλάξει την μπαταρία της συσκευής όταν αυτή αρχίσει να μη λειτουργεί σωστά με την πάροδο του χρόνου, όχι όμως στα iPhone.
9. Πολλά Android smartphone διαθέτουν πομπό IR και μπορούν να ελέγξουν την τηλεόραση και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές από εκατοντάδες κατασκευαστές, αναλαμβάνοντας το ρόλο τηλεχειριστηρίου.
10. Η συνεργασία του desktop υπολογιστή με τα Android smartphone είναι εύκολη και απρόσκοπτη, ενώ υποστηρίζει ακόμη αναζήτηση και drag n' drop στα αρχεία. Αυτό δεν συμβαίνει με το iPhone.

    
11. Στο Android δεν παίζει ρόλο η προέλευση της μουσικής σας. Στο iOS 9 πρέπει να φορτώσετε μουσική στο τηλέφωνο μέσω του iTunes και εικόνες μέσω του iPhoto.
12. Στο Android μπορείτε να εγκαταστήσετε εφαρμογές στο smartphone μέσα από το website του Play Store. Στο iPhone η εγκατάσταση μπορεί να γίνει μόνο μέσω του iTunes ή από το App Store.
13. Στο iPhone δεν μπορεί ο χρήστης να θέσει ως default τους Google Maps, που κατά γενική ομολογία είναι καλύτεροι από τους χάρτες της Apple.

    
14. To iPhone ξεκλειδώνει μόνο μέσω δακτυλικού αποτυπώματος ή με κωδικό. Στο Android υπάρχουν περισσότερες επιλογές, όπως το pattern και η αναγνώριση προσώπου.

ΠΗΓΗ:www.pcmag.gr

Business this week from Economist

Volkswagen’s new chief executive, Matthias Müller, presented to a board committee the first findings of an internal investigation into the carmaker’s cheating of emissions tests. Mr Müller was the boss of Porsche, a subsidiary of VW, prior to the resignation of Martin Winterkorn as Volkswagen’s CEO over the affair, who was placed under criminal investigation by German prosecutors. VW also recalled up to 11m vehicles worldwide to refit the emission-cheating software. It has lost around a third of its market value since the scandal broke. See here and here. 

How the mighty tumble

It was also another bad week for Glencore, which saw its share price fall by a third after investment-bank analysts issued grim warnings about the mining and commodity-trading company’s balance-sheet if commodity prices do not rebound. Investors are worried by Glencore’s high levels of debt. Its insistence that it is “operationally and financially robust” and has access to strong lines of credit sent its shares up again.Alcoa said it would split in two, a move that had been long anticipated given the decline of aluminium and other commodity prices. The company’s aluminium and mining divisions will retain the Alcoa logo; its metal-products business, which serves the car and aerospace industries, will go by a new name that has yet to be decided.

The oil industry absorbed Shell’s decision to abandon plans todrill in Arctic seas off the Alaskan coast, because the results of initial tests were disappointing. Environmentalists, who had rallied against the decade-long project under the banner of “sHell No!”, were delighted. But it is one of the most costly failures to date in the energy industry, for which Shell will take a big write-down, leading to many job cuts in Alaska. See article.

Investors gave a thumbs down to the announcement that Energy Transfer Equity is to take over Williams in a $37.7 billion transaction that creates one of the world’s biggest oil-pipeline and energy-infrastructure companies. In June Williams rejected a much higher offer from ETE, but, like others in the industry, its share price has since fallen.

Valeant’s share price plunged by 20% after Democrats in Congress asked the drug company to submit evidence to their investigation into big price increases on certain pills. The issue has gained traction in America after a biotech company talked of raising the price of one of its drugs by 5,000%. The Democrats want to question Valeant about price rises of up to 525% for two treatments for heart disease.

New designs

Ralph Lauren decided to call it a day as chief executive of the American fashion house he created in 1967, which is best known for its Polo label. His successor is Stefan Larsson, a Swede who made his mark at the more downmarket H&M and is credited also with reinvigorating Gap’s Old Navy brand. Mr Lauren is staying on as executive chairman.

In a surprise move India’s central bank made a hefty cut to interest rates, reducing its main rate by half a percentage point, to 6.75%. It is the fourth, and biggest, cut this year. Although inflation is stable, the central bank is worried that India’s “far from robust” economy could be hit by weakening global demand.

The euro zone dipped back into deflation, as consumer prices fell at an annual rate of 0.1% (excluding energy prices, they rose by 1%). Inflation has been below the European Central Bank’s target of 2% for more than two years now; it will decide at its meeting on October 22nd whether to increase the €60 billion ($67 billion) in asset purchases it makes through its quantitative-easing programme each month.

The European Union formally released its proposals for a capital markets union with an aim to streamline myriad rules on investment and lending to business among the EU’s 28 member states. Many European startups, for example, commonly have to turn to American funds when they expand their activities and need more investment. The EU’s plan was generally welcomed by banks and investors, but getting 28 countries to agree on what the initiative should actually deliver will be a tough task.

Driving the future

Tesla Motors delivered the first batch of its new Model X car to customers, two years behind schedule. The pioneering electric-car company thinks the Model X, a sport-utility vehicle, will help it reach its target of selling half a million cars worldwide by 2020, ten times more than it expects to sell this year. It has opened a factory in the Netherlands, its first in Europe, to speed deliveries of its Model S saloon to European buyers. But in Denmark the government said it was ending a tax break on electric cars, which will up the price of a Tesla by 180%.

πηγη:the economist

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.

 

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΜΕ ΤΟ ΤΑΦΟ ΤΟΥ Μ.ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Αλέξανδρος Γ' ή Αλέξανδρος ο μέγας, γιος του Φιλίππου Β΄ της Μακεδονίας,και της Ολυμπιάδας.

Γεννήθηκε στην αρχαία Πέλλα τον Ιούλιο του 356 πχ. και πέθανε στην αρχαία Βαβυλώνα τον Ιούνιο του 323 πχ . Έκανε τρεις γάμους με ποίον γνωστό αυτόν με την Ρωξάνη από την Περσία όπου απέκτησε και έναν γιο τον Αλέξανδρο Δ' της Μακεδονίας, όπου γεννήθηκε μετά τον θάνατο του πατέρα του και δολοφονήθηκε μαζί με την μητέρα του από τους τυχοδιώκτες του πατέρα του.

Ο Μ.Αλέξανδρος στην σύντομη ζωή του (33 χρόνια) κατέκτησε όλων τον τότε γνωστό κόσμο.

Η εκστρατεία του Μ.Αλεξάνδρου

Ελλάδα, Αίγυπτο και Περσία του ανήκαν και όμως δεν σταμάτησε ήθελε και άλλα και ξεκίνησε για την άπω ανατολή και της Ινδίες, εκεί όμως δεν ήταν γραφτό του να της κατακτήση και εγκατέλειψε την προσπάθεια ύστερα από μία αιματηρή μάχη με το βασιλιά της Ινδίας Πώρο, όπου λίγο έληψε να σκοτωθεί στην μάχη τον Ιούλιο του 326 π.Χ. 

 

Η μάχη στον Υδάσπη ποταμό. 

Επιθυμία του Αλέξανδρου ήταν να συνεχίσει περνώντας τον ποταμό και την έρημο που εκτεινόταν μετά από αυτόν, συνάντησε όμως την έντονη αντίδραση του στρατού του. Οι κουρασμένοι σωματικά και ψυχικά στρατιώτες του συγκεντρώθηκαν στο στρατόπεδο και φώναζαν ότι δεν ήθελαν να συνεχίσουν. Τελικά ο Αλέξανδρος αποφάσισε να επιστρέψει. Στις όχθες του Υδάσπη ίδρυσε δύο πόλεις, την Νίκαια και την Βουκεφάλα (προς τιμή του αλόγου του που πέθανε εκεί). Αφήνοντας τον Κρατερό να επιβλέπει το χτίσιμο των πόλεων.

Αλέξανδρος και Πώρος του Σαρλ Λε Μπρουν (1673)

 Για την επιστροφή ο Αλέξανδρος χώρισε το στράτευμα του σε τρία μέρη. Το τρίτο μέρος του στρατεύματος με τον Αλέξανδρο ξεκίνησε από τα Πάτταλα (τέλη Αυγούστου 324 π.Χ.) για να διασχίσει την έρημο της Γεδρωσίας. Στο πρώτο μέρος της πορείας δεν υπήρξαν δυσκολίες αλλά στην έρημο της Γεδρωσίας ο καύσωνας και η έλλειψη νερού προκάλεσαν μεγάλες απώλειες. Μετά από 60 μέρες σταμάτησε για ανάπαυση στην πρωτεύουσα της Γεδρωσίας. Την άνοιξη του 324 π.Χ. έκανε γιορτές στα Σούσα για την ολοκλήρωση της κατάκτησης της Περσίας. Άρχισε να οργανώνει νέες εκστρατείες και αφού έστειλε τον Ηφαιστίωνα να εξερευνήσει τις ακτές του Περσικού κόλπου, ο ίδιος με επίλεκτες μονάδες κατευθύνθηκε προς την θάλασσα μέσω του ποταμού Ευλαίου. Στην Ώπι ανακοίνωσε την απόλυση των ηλικιωμένων και των τραυματιών και την συνέχιση της εκστρατείας, αλλά συνάντησε την αντίδραση των στρατιωτών του που δεν ήθελαν να συνεχίσουν μαζί του. Ο Αλέξανδρος τότε μοίρασε αξιώματα σε Πέρσες και ορισμένους τους ονόμασε συγγενείς του, πράγμα που ανάγκασε τους Μακεδόνες να του ζητήσουν συγνώμη και να τον ακολουθήσουν.

Θάνατος

Ο Αλέξανδρος επέστρεψε στη Βαβυλώνα και άρχισε να οργανώνει τον περίπλου της Αραβίας και την εξερεύνηση των ακτών της Βόρειας Αφρικής. Λίγο πριν την αναχώρηση για την Αραβία, στις 2 προς 3 Ιουνίου 323 π.Χ. συμμετείχε σε συμπόσιο έπειτα από το οποίο εκδήλωσε πυρετό, που διήρκεσε και τις επόμενες ημέρες αναγκάζοντάς τον να μεταθέσει την ημερομηνία αναχώρησης. Μετά από μια σύντομη βελτίωση της υγείας του κατέρρευσε ξανά, χωρίς να μπορεί να περπατήσει ή να μιλήσει. Η φήμη ότι είχε ήδη πεθάνει ανάγκασε τους στρατηγούς του να επιτρέψουν σε όλους τους στρατιώτες του να περάσουν από τον κρεβάτι του για να τον χαιρετίσουν. Μετά από δύο ημέρες πέθανε, στις 13 Ιουνίου 323 π.Χ.. Λίγο πριν πεθάνει ρωτήθηκε σε ποιόν αφήνει την βασιλεία του και απάντησε «τῷ κρατίστῳ», δηλαδή «στον ισχυρότερο». Σύμφωνα με ένα θρύλο, μουμιοποιήθηκε και θάφτηκε σε ένα γυάλινο φέρετρο γεμάτο μέλι.

Ποτέ δεν θα μάθουμε την αιτία θανάτου του όπως όλα δείχνουν, αιτίες θανάτου; άλλοι λένε από πυρετό άλλοι από δηλητιριασμένο κρασί! ποίος ξέρη;.

 Γιατί όμως ακόμα δεν έχουμε βρει ή ακούσει τίποτα για τον τάφο του Μ.Αλεξάνδρου, πού είναι; και γιατί δεν έχει βρεθεί μέχρι τώρα; μήπως των έχουν βρει και μας το κρατάνε μυστικό; και γιατί, καθώς και ποια ήταν η πορεία του νεκρού σώματος του Μ.Αλεξάνδρου;
Το μόνο που ξέρουμε είναι από τα γραπτά του Πτολεμαίου, πιστού συμπολεμιστή του μεγάλου στρατηλάτη, ότι διέσωσε το σώμα του και το έθαψε κάπου στην Αφρική, κοντά στον πατέρα του Άμμωνα Δία...!

 ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ.

Η παρακάτω πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Αρχαιολόγου - Διευθύντριας της Ελληνικής Αποστολής στην όαση Σίου της Αιγύπτου, κα. Σουβαλτζή Λιάνα, επιχειρή να απάντησή σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα και να ρήξη φως στο μυστήριο του τάφου του Μ.Αλεξάνδρου.

Πώς συνδέονται η Goldman Sachs, το Grexit και οι κυβερνήσεις Σημίτη-Παπαδήμου.

Τι έλεγε ο Γ. Βαρουφάκης για την Τράπεζα - κυβέρνηση που διοικεί τον κόσμο. Πώς η Goldman Sachs επεκτάθηκε και κυριάρχησε στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας και πώς αναπτύσσεται ακόμα σε όλο τον πλανήτη. Η σχέση της με την ΕΚΤ και με τις ελληνικές κυβερνήσεις που προηγήθηκαν από το 2000 και μετά

Είναι η τράπεζα που ορίζει το παγκόσμιο καπιταλιστικό παιχνίδι. Ο φαντομάς - αφέντης που κινεί τα νήματα και δίνει τροφή για θεωρίες συνωμοσίας. Μερικές φορές όμως, τα πραγματικά γεγονότα ξεπερνούν και το πιο ακραίο σενάριο οικονομικής διαπλοκής και προκαλούν ερωτήματα σχετικά με το μέλλον.

Η Goldman Sachs είναι η τράπεζα που λειτουργεί σαν κράτος εν κράτει και ο διευθύνων σύμβουλος της, Λοϊντ Μπλακφειν, ο άνθρωπος που αυτοαποκαλείται "το αφεντικό του κόσμου".

Καθόλου άδικα μιας και κατάφερε να διεισδύσει στην κυβέρνηση Κλίντον, να σώσει το κεφάλι του επί των ημερών Ομπάμα και να παρεισφρήσει στα άδυτα της Ευρωζώνης ελέγχοντας την ίδια την ΕΚΤ με τον διορισμό του Ντράγκι.

Θύματα της GS, κυβερνήσεις και μεγάλες επιχειρήσεις. Αδίστακτοι τραπεζίτες που δεν είχαν πρόβλημα με το να ποντάρουν στην καταστροφή των ιδίων των πελατών τους, αμοραλισμός, στοιχήματα εις βάρος του ευρώ και στη μέση η χώρα μας.

Η Ελλάδα, αποτέλεσε το "πρώτο αίμα" για τους λευκούς καρχαρίες της Wall Street που εν έτει 2001, λίγο πριν την είσοδο μας στην ενιαία νομισματική ένωση, μας άπλωσαν το χέρι. Με το αζημίωτο φυσικά, σαν τοκογλύφοι περιωπής.

Η κυβέρνηση μας τους δέχθηκε και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 έγιναν η θρυαλλίδα. Η αποπληρωμή των χρεών μας στην Τράπεζα, με "Τ" κεφαλαίο, θα εκκινούσε μετά το πέρας των αγώνων και οι όροι θα άλλαζαν ραγδαία εις βάρος μας.

Την ίδια ώρα οι τραπεζίτες της Goldman Sachs περίμεναν την ώρα και τη στιγμή που θα έπαιζαν τα λεφτά τους στην καταστροφή. 2010 και έξοδος από το ευρώ. Οι αποκαλύψεις συγκράτησαν τις εξελίξεις και ο αμοραλισμός μετριάστηκε μπρος στη διάσωση του ευρώ. Για την ώρα τουλάχιστον.

Το ντοκιμαντέρ "GOLDMAN SACHS: Η τράπεζα που κυβερνά τον κόσμο", βασίζεται στη δουλειά του Marc Roche και διερευνά εις βάθος την ανάπτυξη και την κυριαρχία της τράπεζας που κρύβεται πίσω από παγκόσμιες συμφωνίες, ενώ μεταξύ άλλων, παρουσιάζει την ελληνική πλευρά του δράματος.

Γεγονότα που υπερβαίνουν κάθε σενάριο

H αμερικάνικη τράπεζα Goldman Sachs βρίσκεται στην καρδιά της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ξέσπασε το 2008 και όλων των επόμενων μετασεισμών: κρίση των subprimes, ελληνική κρίση, κρίση του ευρώ. Στο ντοκιμαντέρ, μέσα από μαρτυρίες πρώην στελεχών της GS, τραπεζιτών, οικονομολόγων και δημοσιογράφων, καταγράφεται και αποκαλύπτεται:

• πώς λειτουργεί αυτός ο πανίσχυρος οργανισμός (μυστικότητα, δικτύωση και αχαλίνωτη ροπή προς την κερδοσκοπία),

• πώς η GS κατάφερε να βγει μέσα από το κραχ του 2008 δυνατότερη και απαλλαγμένη από έναν βασικό ανταγωνιστή της (Lehman brothers),

• πώς έγινε η συμφωνία με την ελληνική πλευρά για την απόκρυψη χρέους κατά την προετοιμασία της χώρας για την είσοδο στο ευρώ και πώς η GS κατάφερε να διεισδύσει στην Ευρώπη.

Από τις εκδόσεις Μεταίχμιο επίσης κυκλοφορούν τα μπεστ σέλερ του Marc Roche H Τράπεζα: Πώς η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο και Καπιταλισμός εκτός νόμου: Η οικονομία του παρασκηνίου.

Το NEWS 247 βρέθηκε στην προβολή του και παρουσιάζει παρακάτω τα σημαντικότερα συμπεράσματα.

Με οδηγό τη διαπλοκή

Η παντοδυναμία της τράπεζας θεμελιώθηκε το 2008 όταν αμέσως μετά το ξέσπασμα της κρίσης στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού, η κυβέρνηση των ΗΠΑ αρνήθηκε με πρόταση του υπουργού Οικονομικών Τζ. Πόλσον να χρηματοδοτήσει αρχικώς τις αμερικανικές Τράπεζες.

Στην ουσία, αυτό οδήγησε στη χρεοκοπία της Lehman Brothers, του μεγάλου ανταγωνιστή της Glodman Sachs. Μετά από την κατάρρευσή της, ο Πόλσον χρηματοδότησε με ειδική ρύθμιση τις Τράπεζες, ανάμεσα στις οποίες και την Goldman. Διέσωσε μάλιστα την AIG, έναν από τους μεγαλύτερους πελάτες της τράπεζας.

Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο αθώα. Ο ίδιος ο Πόλσον, υπήρξε στο επικεφαλής της Goldman Sachs.

Η Goldman Sachs κέρδισε σταδιακά δισεκατομμύρια δολάρια εις βάρος των πελατών της κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης της αγοράς ακινήτων. Η Διαρκής Υποεπιτροπή Ερευνών της αμερικανικής Γερουσίας  προχώρησε σε 18μήνη έρευνα από το 2008 και μετά και βασίστηκε στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στελεχών της Goldman. Τα μηνύματα έδειξαν ότι στελέχη της κορυφαίας επενδυτικής τράπεζας στον κόσμο απέκρυψαν από τους επενδυτές την αλήθεια για επενδυτικά προϊόντα τα οποία στηρίζονταν στα στεγαστικά δάνεια.

Η Goldman Sachs αρνήθηκε κατηγορηματικά τις αιτιάσεις της Γερουσίας και βέβαια τις κατηγορίες που διετύπωσε στις 16 Απριλίου του 2010 η αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς στην αστική αγωγή για απάτη που κατέθεσε κατά της τράπεζας και ενός στελέχους της, του Γάλλου τραπεζίτη Φαμπρίς Τουρ.

Η τράπεζα κατηγορήθηκε συγκεκριμένα ότι από το 2007 άρχισε να εξαπατά πελάτες της πουλώντας τους δομημένα χρεωστικά ομόλογα (CDΟ), αποκρύπτοντας τους ότι η ίδια με τη συνδρομή του διαβόητου διαχειριστή αντισταθμιστικών κεφαλαίων (hedge funds) Τζον Πόλσον στοιχημάτιζε ταυτόχρονα στην κατάρρευσή τους. Η Godlman Sachs δηλαδή κατηγορήθηκε ότι πουλούσε σε πελάτες της ομόλογα τα οποία η ίδια είχε συμφέρον να καταρρεύσουν.

Δίωξη ασκήθηκε μόνο εναντίον του Φαμπρίς Τουρ ο οποίος δικάστηκε έχοντας για υπεράσπιση δικηγόρους που πληρώνονταν από την ίδια την τράπεζα.

H κυβέρνηση Σημίτη έβαλε τον λύκο στο μαντρί

Πάμε τώρα στα δικά μας.

Η συναλλαγή της Goldman Sachs το 2001 προέβλεπε την ανταλλαγή ομολόγου ύψους 10 δισ. ευρώ από γεν σε ευρώ με τη χρήση μιας ιστορικής τιμής συναλλάγματος, που εμφάνιζε το δάνειο μειωμένο κατά 2,8 δισ. ευρώ. Χρησιμοποιούσε επίσης ένα swap με επιτόκιο εκτός αγοράς για την αποπληρωμή του δανείου (τα swaps δίνουν τη δυνατότητα στους αντισυμβαλλόμενους να ανταλλάξουν δύο μορφές επιτοκίων, όπως τα σταθερά και τα κυμαινόμενα, με σημείο αναφοράς ένα θεωρητικό ποσό χρέους).

Πώς έγινε το "κόλπο"

Το swap περιελάμβανε την ανταλλαγή ελληνικού δημόσιου χρέους από γεν και δολάρια, εκτιμώμενο σε 10 δισ. δολάρια ευρώ περίπου, με τις τρέχουσες συναλλαγματικές ισοτιμίες εκείνης της εποχής, σε ένα ποσό που υπολειπόταν των 10 δισ. ευρώ με την διαφορετική ισοτιμία (off market) που έγινε η συναλλαγή.

Ο λόγος για τον οποίο η τρέχουσα αξία του swap -στην ουσία μιλάμε για μια σειρά επιμέρους swap- δεν ήταν μηδέν, όπως συνήθως συμβαίνει, ήταν γιατί η συμφωνία ανταλλαγής βασίστηκε σε μια συναλλαγματική ισοτιμία που διέφερε από την τρέχουσα (spot) της εποχής.

Η χρονική διάρκεια των συμφωνιών (tranches) του συγκεκριμένου swap εκτιμάται σε 15 χρόνια και ίσως παραπάνω.

Η Goldman Sachs πούλησε το currency swap στην Εθνική Τράπεζα το 2005 ως IRS swap, δηλαδή ανταλλαγής επιτοκιακών ροών σε ευρώ.

Η διαφορά των 2,8 δισ. ευρώ έγινε ένα έμμεσο δάνειο της Goldman στην Ελλάδα, ως ένα ακόμα swap, που δεν θα φαινόταν στο χρέος και θα αποπληρωνόταν λοιπόν το 2019. Τα κόστη των χρηματιστηριακών συναλλαγών επί του swap αυξήθηκαν διότι η συμφωνία είχε θεωρητική αξία που ξεπερνούσε τα 15 δισ. ευρώ, ποσό υψηλότερο του ίδιου του δανείου. Λόγω του μεγέθους και της περιπλοκότητας της συμφωνίας η Goldman Sachs χρέωσε αναλογικά υψηλότερες προμήθειες χρηματιστηριακών συναλλαγών απ’ ό,τι χρέωνε για συμφωνίες μικρότερου μεγέθους και απλούστερης δομής.

Αρχικά ΠΑΣΟΚ και μετά ΝΔ

Όπως έγραφε το 2008 η εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", η συμφωνία αυτή ήταν "εκτός αγοράς" (off market swaps, με πολύ υψηλότερα επιτόκια) και μυστική, χωρίς κανείς να ξέρει τι ακριβώς είχε συμφωνηθεί και ποιος κέρδιζε τι. Οι φήμες στην αγορά οργίαζαν και μιλούσαν για μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια που κέρδισε η Goldman, από "το πιο επικερδές deal" που είχε γίνει.

Ποτέ δεν αποδείχθηκε τίποτα. Η ομάδα των golden girls και boys, που έκλεισε για λογαριασμό της Goldman τη συμφωνία, έγινε περιζήτητη από τους ανταγωνιστές και ανέβασε το κασέ της στα ύψη.

Η επικεφαλής του κλιμακίου της Goldman, η ελληνικής καταγωγής Αντι Λουδιάδη που έκανε το ντιλ, λέγεται ότι κέρδισε τόσα χρήματα, που θα μπορούσε να μην ξαναεργαστεί.

Οι δόσεις για το swap των 2,8 δισ. που συμφωνήθηκε να ξεκινήσουν από το 2004, ήταν 360 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο, συν τον πληθωρισμό, με χρονολογία αποπληρωμής το 2019, σύμφωνα με τεχνοκράτες της κυβέρνησης Σημίτη, ενώ οι της Ν.Δ. μιλούν για 430 εκατ.

Ο Χρ. Σαρδελής, πρόεδρος του Οργανισμού Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους το 2001 (ΟΔΔΗΧ), εμφανίζεται και στο ντοκιμαντέρ που βασίζεται στους "Banksters". Χρόνια πριν δήλωνε πως δεν μπορούσε να κρύψει την απογοήτευσή του για το θόρυβο που προκλήθηκε, τον οποίο είχε αποδώσει σε σκοπιμότητες.

"Δεν αρνούμαι ότι αυτά στοιχίζουν", είχε δηλώσει στην "Ελευθεροτυπία". "Τότε όμως είχαμε ένα όραμα. Κάναμε μία επένδυση για την Ελλάδα και μας βγήκε σε εφιάλτη, με όλα αυτά. Αν είχαμε προβλέψει τις αλλαγές στο επιτοκιακό περιβάλλον, θα είχαμε δώσει άλλη δομή στο χρέος. Μετά το 2001 και την πτώση των δίδυμων πύργων έπεσαν τα επιτόκια και αυξήθηκε η λογιστική αξία του. Μπορεί κάποιος να πει ότι αυτό σχεδιάστηκε για να βγάλει λεφτά η Goldman Sachs, αλλά αν φτάσουν να πουν ότι ξέραμε πως θα πέσουν και οι δίδυμοι πύργοι...". Ο κ. Σαρδελής υποστηρίζει ότι όσοι μιλούν για το swap του 2001 "το κάνουν για να σκεπάσουν άλλα" και προσθέτει: "Ας απολογηθούν και αυτοί που το διαπραγματεύτηκαν το 2005".

Και όντως, η περιπέτεια του swap συνεχίστηκε επί κυβερνήσεων Ν.Δ.

Μετά το σκάνδαλο Enron που ξέσπασε στις ΗΠΑ, άρχισαν οι έλεγχοι στις αμερικανικές τράπεζες και η Goldman Sachs ήθελε να το ξεφορτωθεί. Ζήτησε λοιπόν, το 2005, από την ελληνική κυβέρνηση να το πάρει πίσω. Ο Γ. Αλογοσκούφης δέχθηκε κι έβαλε την Εθνική Τράπεζα να το αγοράσει, η οποία το πήρε στην τιμή των 5,5 δισ. (από 2,8 που ήταν αρχικά). Η Ν.Δ. λέει ότι το έκανε για να το επιμηκύνει, μειώνοντας την ετήσια δόση σε 320 εκατομμύρια μέχρι το 2039.

Το ποσό αυτό εξακολουθούσε να αποτελεί "κρυφό" χρέος, προς την Εθνική. Μόνο που το 2008 η ΕΚΤ άρχισε να ρωτά την κυβέρνηση εάν έχει χρέη σε κρυφά swaps και αυτή σφύριζε αδιάφορα. Μέχρι που ήρθε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Τότε φανερώθηκε και το κρυφό swap των 5,5 δισ. που συνέβαλε στην αύξηση του χρέους, με τις γνωστές συνέπειες.

Πρώην στέλεχος του υπ. Οικονομικών της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ παραδέχθηκε ότι "φέρναμε τα έσοδα του μέλλοντος στο παρόν και τις υποχρεώσεις του παρόντος τις στέλναμε στο μέλλον".

Ο Γ. Παπανδρέου αρχικά εμφανίστηκε πρόθυμος να εξεταστεί και το swap του 2001 στην εξεταστική για την οικονομία. Οι δηλώσεις του όμως προκάλεσαν την ενόχληση του Κ. Σημίτη και έτσι έκανε πίσω.

Σύμφωνα με έκθεση της Eurostat (15/11/ 2010), "η Ελλάδα πραγματοποίησε σε μεγάλο αριθμό ανταλλαγές χρέους (swaps) εκτός αγοράς από το 2001 έως και τα τέλη του 2007, οι οποίες οδήγησαν στην αύξηση του εθνικού χρέους της".

Η Goldman Sachs έχει κατηγορηθεί από τον γαλλικό τύπο ότι εκμεταλλεύτηκε την πληροφόρηση που είχε σχετικά με το πραγματικό ύψος του χρέους της Ελλάδας και κερδοσκόπησε ποντάροντας στην κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας.

Σταδιακά, η Goldman Sachs κατάφερε να στήσει ένα δίκτυο και στην Ευρώπη και βοήθησε στο "μαγείρεμα" του χρέους της Ελλάδας.

Ο Μάριο Ντράγκι, ήταν ο άνθρωπος που κάθισε στην καρέκλα του αντιπροέδρου της τράπεζας από το 2002 ως το 2005 και το όνομά του ενεπλάκη με το μαγείρεμα του ελληνικού χρέους.

Ο Ντράγκι διαβεβαίωσε όταν ανέλαβε τη θέση του αντιπροέδρου το 2002, αλλά και ότι δεν είχε αναμιχθεί στην παραποίηση των ελληνικών στοιχείων από την Goldman Sachs, δύο χρόνια νωρίτερα.

Ακολουθεί ο Μάριο Μόντι, διευθύνων σύμβουλος της τράπεζας από το 2005, αλλά και ο Λουκάς Παπαδήμος, επικεφαλής της Τράπεζας της Ελλάδος από το 1994 ως το 2002, που σύμφωνα με δημοσίευμα της Le Monde, "συμμετείχε στην επιχείρηση των ψεύτικων λογαριασμών που έφτιαξε η Goldman Sachs", στην απόκρυψη δηλαδή του ελληνικού χρέους.

Όπως έγραφε η Le Monde, η Goldman Sachs δεν αφήνει ποτέ τους ανθρώπους της να αποκαλύπτουν τη σχέση μαζί της, ακόμα κι όταν τους έχει ανατεθεί κάποια θεσμική αποστολή, όπως στην περίπτωση του Μάριο Μόντι, ο οποίος είχε αναλάβει το 2010 μία έρευνα για την ευρωπαϊκή αγορά και την οποία του είχε αναθέσει ο πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο.

Επισημαίνει ότι το δίκτυο επιρροής που είχε δείξει την ισχύ του πριν ή και κατά τη διάρκεια της αναταραχής που προκάλεσε η κρίση του 2008, έχασε την "αποτελεσματικότητά' του, αν και υπήρχαν περιπτώσεις όπου οι μέθοδοι της επενδυτικής τράπεζας έπιαναν, όπως για παράδειγμα στην ελληνική περίπτωση και στα σενάρια για κλυδωνισμούς στην Ευρωζώνη.

Η τοποθέτηση Βαρουφάκη

Στο ντοκιμαντέρ "Η Τράπεζα που κυβερνά τον κόσμο" μιλάει και ο Γιάνης Βαρουφάκης πριν γίνει υπουργός Οικονομικών της χώρας. "Κάθε φορά που πετάει κανείς με αεροπλάνο και πληρώνει φόρο, ο φόρος αυτός εισπράττεται από κάποιον πελάτης της Goldman Sachs". Αυτό για να καταλάβουμε το μέγεθος της διαπλοκής και της παγκόσμιας επιρροής. Παρόλα αυτά, ο Έλληνας οικονομολόγος δεν καταδικάζει, εύλογα, την ίδια την τράπεζα εξηγώντας: "Όχι, δεν μπορώ να ρίξω την ευθύνη στην G.S. Αν ο αγρότης αφήσει την πόρτα ανοιχτή και μπει η αλεπού και φάει όλες τις κότες, τότε δεν θα φταίει η αλεπού".

30 Δεκεμβρίου 2014

Λίγο πριν τις ελληνικές εκλογές, η Goldman εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση για τη χώρα μας:

"Η πρόσφατη αβεβαιότητα που παρατηρείται όσον αφορά στις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας συνδέεται στενά με τον κίνδυνο της ασυνέχειας της μεταρρυθμιστικής πολιτικής, ο οποίος έχει αυξηθεί τελευταία.

Τρεις είναι οι λόγοι για την κρισιμότητα του ρόλου της ΕΚΤ, σύμφωνα με την Goldman Sachs:

1. Η Ελλάδα κατά πάσα πιθανότητα θα απαιτήσει χρηματοδότηση από τον επίσημο τομέα της Ευρωζώνης ώστε να καλύψει τις ανάγκες αναχρηματοδότησης το 2015. Το προβλεπόμενο ποσό κυμαίνεται μεταξύ 6-15 δισ. ευρώ ανάλογα με τις οικονομικές υποθέσεις. Το διάστημα Μαρτίου - Ιουνίου (λήξεις ομολόγων στο ΔΝΤ), καθώς και εκείνο του Ιουλίου - Αυγούστου (ομόλογα της ΕΚΤ) είναι οι μήνες κατά τους οποίους οι ανάγκες αναχρηματοδότησης φαίνεται να είναι πιο πιεστικές.

2. Η ΕΚΤ παρέχει ρευστότητα στις ελληνικές τράπεζες, αποδεχόμενη ως εγγυήσεις τίτλους ελληνικού Δημοσίου. Σε περίπτωση που μια ελληνική κυβέρνηση καταστεί αφερέγγυα, τότε η χρήση των τίτλων αυτών από ελληνικές τράπεζες θα διακοπεί από την ΕΚΤ. Και αυτό θα σημαίνει μια σημαντική μείωση της διαθέσιμης ρευστότητας για τις ελληνικές τράπεζες.

3. Οι ελληνικές τράπεζες μπορεί επίσης να χρειαστούν πρόσθετους πόρους σε περίπτωση που τα επίπεδα των καταθέσεων αρχίσουν να μειώνονται και πάλι. Και εδώ, η συνεχιζόμενη δράση της ΕΚΤ για παροχή ρευστότητας στην Τράπεζα της Ελλάδας (μέσω του Target 2), και ως εκ τούτου στις ελληνικές τράπεζες, είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας.

Σύμφωνα με την Goldman Sachs, δεδομένου ότι οι ελληνικές τράπεζες είναι καλά κεφαλαιοποιημένες, ενώ πλέον εποπτεύονται από την ΕΚΤ, δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος να διακόψει η ΕΚΤ τη ροή των πιστώσεων προς το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Αλλά, από την άλλη πλευρά, ένας πιθανός αποκλεισμός της κυβέρνησης από τον κατάλογο των επιλέξιμων ενεχύρων θα μπορούσε να προκαλέσει πιστωτικό γεγονός μεταξύ των ελληνικών τραπεζών.

Σε αυτό το πλαίσιο, η νέα κυβέρνηση πρέπει να έχει κίνητρα να αναζητήσει συμβιβαστικές λύσεις με την τρόικα, καθώς και εγχώρια υποστήριξη για την παραμονή στην Ευρωζώνη. Σε περίπτωση που η επόμενη ελληνική κυβέρνηση επιλέξει να διακόψει ή να αντιστρέψει τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες που έχουν πραγματοποιηθεί από την έναρξη του προγράμματος προσαρμογής, η στήριξη της ΕΚΤ για την ελληνική οικονομία μπορεί επίσης να τεθεί υπό αμφισβήτηση.

Η ελληνική περίπτωση φαίνεται μοναδική σε σχέση με τα άλλα μέλη της ζώνης του ευρώ. Πλέον, η Ευρωζώνη διαθέτει σημαντικά εργαλεία πολιτικής για να περιοριστούν οι πιέσεις στην αγορά σε πρώιμο στάδιο. Επίσης, σύμφωνα με την Goldman Sachs, η προοπτική της αγοράς κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ (QE) πιθανότατα θα πραγματοποιηθεί στις αρχές του επόμενου έτους, ανεξάρτητα από τις εξελίξεις στην Ελλάδα.

Τέλος, η Goldman Sachs, τονίζει ότι ένα υψηλό ασφάλιστρο κινδύνου είναι πλέον ενσωματωμένο στα ελληνικά χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία, ενώ μόνο η συνεργασία μεταξύ της νέας κυβέρνησης και της τρόικας θα μπορούσε να οδηγήσει τα ελληνικά περιουσιακά στοιχεία να ανακάμψουν".

Και είπαμε παραπάνω, ποιος ελέγχει σήμερα της ΕΚΤ.

πηγή:news247.gr

ρεπορτάζ:Χρήστος Δεμέτης